Mocne i słabe strony: odpowiedzi na rozmowie kwalifikacyjnej

Zadane osobno, obie połowy są łatwe. Zadane razem, stają się testem spójności. Rekruter porównuje pewność twojej mocnej strony z uczciwością twojej słabości, a to niedopasowanie właśnie zauważa. Wypolerowana mocna strona po której następuje pusta słabość sugeruje, że zarządzasz rozmową zamiast na nią odpowiadać.

Jest jeszcze druga rzecz mierzona, którą kandydaci pomijają: czy wiesz, czego wymaga to stanowisko. Losowo wybrana mocna strona mówi rekruterowi, że masz opinie o sobie. Mocna strona wybrana z ogłoszenia mówi mu, że je przeczytałeś.

Instynkt każe wymienić swoją najlepszą cechę, a ten instynkt zwykle się myli. Ta sekcja omawia zasadę wyboru i dowód, który musi po niej nastąpić. Zasada brzmi: najpierw trafność, potem dowód, na końcu zwięzłość.

• Trafność. Przeczytaj ogłoszenie i znajdź wymóg, który pojawia się w więcej niż jednym punkcie. To właśnie na tym im zależy. Twoja mocna strona powinna być tym, wyrażonym twoimi słowami.
• Dowód. Po twierdzeniu podaj jeden wynik. Nie historię, wynik. Dobrze odblokowuję zablokowane zadania staje się wiarygodne w chwili, gdy nazwiesz, co zostało odblokowane i co się zmieniło.
• Zwięzłość. Jedna dobrze powiedziana mocna strona pokonuje trzy wymienione. Wymienianie brzmi jak zabezpieczanie się.

Rozważ menedżerkę projektu, która ubiegała się o stanowisko, w którego ogłoszeniu trzykrotnie osobno wspomniano o zależnościach między zespołami. Zamiast twierdzić, że jest zorganizowana, powiedziała, że jej mocną stroną jest wczesne ujawnianie ryzyka zależności, i dodała, że w ostatnim programie przesunęła przegląd zależności z miesiąca przed premierą na tydzień, w którym powstał plan. Twierdzenie i dowód pojawiły się w dwóch zdaniach.

Jeśli chcesz podobnego podejścia do innych klasycznych pytań, zebrane są w centrum ćwiczeń.

Przydatna słabość przechodzi trzy testy naraz. Musi być prawdziwa, musi być już w trakcie korekty i nie może być kluczowym wymogiem pracy, o którą się ubiegasz.

• Prawdziwa. Rekruterzy słyszą to pytanie codziennie i potrafią odróżnić wymyśloną odpowiedź od przeżytej. Konkretny szczegół jest sygnałem, że to prawdziwe.
• Poprawiona. Nazwij mechanizm, nie intencję. Teraz piszę podsumowanie przed prezentacją to mechanizm; pracuję nad tym nim nie jest.
• Nie ta praca. Wystąpienia publiczne to dobra słabość dla inżyniera backendu, a zła dla roli sprzedażowej. To samo zdanie, inny wynik.

Słabości, które zwykle przechodzą: zbyt późne delegowanie, zbyt głębokie wchodzenie w szczegóły przed sprawdzeniem kierunku, dyskomfort przy wystąpieniach publicznych poza własnym zespołem, zbyt częste mówienie tak na prośby, nadmierne przygotowywanie się do spotkań, które tego nie wymagały, unikanie konfliktu na wczesnym etapie sporu. Każda staje się odpowiedzią, gdy dodasz, co zmieniłeś i mniej więcej kiedy to zmieniłeś.

Cztery wzorce konsekwentnie otrzymują niższą ocenę.

• Zamaskowana mocna strona. Perfekcjonizm, zbytnie przejmowanie się, zbyt ciężka praca. Rekruterzy odczytują to jako odmowę odpowiedzi, co kosztuje więcej niż uczciwa słabość.
• Dyskwalifikujące wyznanie. Wskazanie słabości, która jest samą istotą pracy. Tutaj nagradzana jest uczciwość, a nie samoeliminacja.
• Niedokończona słabość. Prawdziwa wada bez dołączonej korekty zostawia rekruterowi tylko problem i nic więcej.
• Ogólnikowa mocna strona. Pracowity, gracz zespołowy, szybko się uczy. Prawdziwe dla większości kandydatów, więc nie odróżnia cię od nikogo.

Jedna praktyczna uwaga na temat wykonania: ta para to miejsce, gdzie nadmierne ćwiczenie widać najbardziej, ponieważ zapamiętana słabość brzmi dokładnie jak wyuczona na pamięć. Powiedz obie części na głos kilka razy, a potem pozwól, by słowa się zmieniały. Przećwiczenie pary z pytaniami dodatkowymi, takimi jak co cię to kosztowało?, jest właśnie po to, do czego służą próbne rozmowy kwalifikacyjne.