Jak odpowiedzieć na pytanie, dlaczego chcesz tu pracować

Mierzone są dwie rzeczy, a tylko jedna z nich to entuzjazm. Pierwsza to, czy zrobiłeś research wykraczający poza stronę kariery. Druga, cichsza, to ryzyko rotacji: rekruter, który nie potrafi stwierdzić, dlaczego wybrałeś akurat tę firmę, zakłada, że aplikowałeś wszędzie i odejdziesz przy kolejnej ofercie.

Dlatego odpowiedź ocenia się pod kątem konkretności, a nie ciepła. Powiedzenie, że podziwiasz kulturę firmy, nie jest błędem, po prostu jest niefalsyfikowalne, a niefalsyfikowalna odpowiedź nie daje rekruterowi nic do zanotowania. Szczegół, który mógłby dotyczyć tylko tego pracodawcy, daje mu jedno zdanie do podsumowania.

Już podejrzewasz, że ogólnikowa wersja zawodzi, i masz rację. Poniżej trzyczęściowa struktura, która ją zastępuje. Przechodzi od czegoś prawdziwego o nich, przez coś prawdziwego o tobie, do miejsca, gdzie się to łączy.

• Obserwacja. Jedna konkretna rzecz: decyzja produktowa, publiczny wpis inżynierski, rynek, na który weszli, ograniczenie, z którym pracują. Musi to być coś, czego nie mógłbyś powiedzieć o konkurencie.
• Połączenie. Dlaczego ta obserwacja ma znaczenie w świetle pracy, którą już wybrałeś. To tutaj przekonuje twoja historia, nie przymiotniki.
• Część na przyszłość. Nad czym chcesz tam pracować w pierwszym roku. Konkret bije ambicję.

Rozważ analityczkę danych na rozmowie w firmie logistycznej. Zamiast chwalić kulturę, zauważyła, że firma przeniosła decyzje dotyczące tras z nocnych partii wsadowych na niemal czas rzeczywisty, powiedziała, że jej ostatnie dwie role dotyczyły skracania luki między pomiarem a decyzją, i wskazała warstwę raportowania, nad którą chciałaby pracować. Nic z tego nie jest pochlebstwem, a wszystko da się zweryfikować.

Te same trzy części działają dla pokrewnych pytań z tej rodziny, zebranych w centrum ćwiczeń.

Te cztery wzorce rekruterzy zgłaszają jako słyszane najczęściej, a każdy ma swoją naprawę.

• Recytowanie misji firmy. To oni ją napisali, więc powtórzenie jej dowodzi tylko, że otworzyłeś stronę główną. Naprawa: wskaż decyzję pokazującą misję w działaniu, a nie samo zdanie.
• Chwalenie rozmiaru lub prestiżu. Bycie liderem rynku to fakt o nich, nie powód dla ciebie. Naprawa: powiedz, nad czym ta skala pozwoliłaby ci osobiście pracować.
• Mówienie tylko o tym, co dostaniesz. Rozwój, mentoring i nauka to uzasadnione motywy, ale odpowiadają na inne pytanie. Naprawa: dopasuj każdy z nich do tego, co dajesz w zamian.
• Pochwała, która przetrwa zamianę nazwy. Jeśli zamiana nazwy firmy zostawia odpowiedź nietkniętą, to nie jest odpowiedź. Naprawa: dodaj jedno zdanie, które się psuje po zamianie nazwy.

Szybki test przed rozmową: zapisz swoją odpowiedź, zamień pracodawcę na jego najbliższego konkurenta i przeczytaj ponownie. Jeśli nadal pasuje, jeszcze nie odpowiedziałeś.

Najpierw research, potem sformułowanie. Trzydzieści minut zwykle wystarczy, jeśli szukasz w odpowiednich miejscach: ostatnie zmiany produktu lub cen, blog inżynierski lub firmowy, wywiad z założycielem lub członkiem zarządu, faktyczne ogłoszenie o pracę oraz recenzje pisane przez klientów, a nie pracowników. Zanotuj wszystko, co cię zaskoczyło, bo to zaskoczenie sprawia, że obserwacja brzmi jak twoja własna.

Potem powiedz to na głos, bo ta odpowiedź jest na tyle krótka, że można ją przećwiczyć aż zabrzmi sztywno. Celuj w 45 do 75 sekund. Przećwicz ją też pod kątem pytania dodatkowego, bo mocne odpowiedzi zapraszają pytanie nad czym konkretnie chciałbyś pracować?, a to drugie pytanie jest często miejscem, gdzie dzieje się prawdziwa ocena. Przećwiczenie tej wymiany kilka razy to właśnie do tego służą symulowane rozmowy kwalifikacyjne.

Jedno zastrzeżenie dla rund asynchronicznych: jeśli pytanie pojawia się w nagranej jednostronnej rozmowie, żadne pytanie dodatkowe nie nadejdzie, więc konkretna obserwacja musi pojawić się w pierwszych piętnastu sekundach, a nie na końcu.