Πώς να απαντήσεις στο «Πες μου για μια φορά που απέτυχες»

Οι περισσότεροι υποψήφιοι αντιλαμβάνονται αυτή την ερώτηση ως παγίδα, και η ανησυχία είναι εύλογη: σου ζητούν να περιγράψεις τον εαυτό σου στη χειρότερη στιγμή του. Δεν είναι παγίδα, και αυτή η ενότητα εξηγεί τι αξιολογεί ο συνεντευκτής. Θέλει ενδείξεις ότι αντιλαμβάνεσαι νωρίς την αποτυχία, αναλαμβάνεις την ευθύνη χωρίς υπεκφυγές και κατόπιν αλλάζεις κάτι συγκεκριμένο.

Οι υπεύθυνοι προσλήψεων τη θέτουν επειδή η προηγούμενη ανάκαμψη προβλέπει τη μελλοντική. Ένας υποψήφιος που μπορεί να κατονομάσει με ακρίβεια μια αποτυχία συνήθως την έχει αναλογιστεί. Ένας υποψήφιος που δεν θυμάται καμία συνήθως δεν έχει κάνει ενδοσκόπηση. Η απάντηση ελέγχει επίσης την αίσθηση μέτρου: αν η χειρότερη επαγγελματική σου αποτυχία είναι μια συνάντηση που έχασες, ο συνεντευκτής συμπεραίνει είτε ότι δεν σου έχουν αναθέσει πολλές ευθύνες είτε ότι δεν μιλάς με ειλικρίνεια.

Κάτω από το πρώτο μήνυμα υπάρχει και ένα δεύτερο. Ο τρόπος με τον οποίο μιλάς για άλλους ανθρώπους έχει εξίσου μεγάλη σημασία με την ιστορία. Η απόδοση ευθυνών σε έναν προϊστάμενο, έναν προμηθευτή ή έναν συνάδελφο εκλαμβάνεται ως προειδοποιητικό σημάδι, ακόμη και όταν είναι αντικειμενικά δίκαιη.

Διάλεξε μια αποτυχία που ήταν πραγματικά δική σου, είχε ορατό κόστος και βρίσκεται αρκετά μακριά στο παρελθόν ώστε να μπορείς να τη συζητήσεις ψύχραιμα. Οι πραγματικές αποτυχίες ανάγονται σε μια απόφαση που πήρες: μια επιλογή για το εύρος, μια εκτίμηση, μια πρόσληψη ή έναν σχεδιασμό που προώθησες παρά τις αντιρρήσεις.

• Ανάλαβε την ευθύνη για την απόφαση. Η αποτυχία πρέπει να προέρχεται από κάτι που επέλεξες, όχι από κάτι που σου συνέβη.
• Δείξε το κόστος. Μια καθυστερημένη κυκλοφορία, μια ανάπτυξη που ανακλήθηκε, ένας χαμένος λογαριασμός, μια επανεγγραφή. Η αόριστη ζημιά κάνει την ιστορία να μοιάζει επινοημένη.
• Κράτησέ την επαγγελματική. Οι προσωπικές κρίσεις δεν είναι κατάλληλο υλικό εδώ και φέρνουν τον συνεντευκτή σε δύσκολη θέση.
• Παράλειψε τη συγκαλυμμένη δύναμη. Τα νοιάζομαι υπερβολικά και δουλεύω υπερβολικά σκληρά αναγνωρίζονται αμέσως και σου στερούν την αξιοπιστία σου.

Μια μηχανικός συστημάτων υποστήριξης που έδινε συνέντευξη για ανώτερη θέση σε εταιρεία πληρωμών χρησιμοποίησε τη φορά που έθεσε σε παραγωγή μια μετεγκατάσταση σχήματος χωρίς δυνατότητα επαναφοράς. Η μετεγκατάσταση κλείδωσε έναν πίνακα σε ώρες αιχμής, εκείνη δήλωσε η ίδια το συμβάν και η αναφορά που έγραψε κατόπιν έγινε η λίστα ελέγχου της ομάδας για τις μετεγκαταστάσεις. Αυτή η απάντηση λειτουργεί επειδή το λάθος είναι τεχνικό, το κόστος συγκεκριμένο και η διόρθωση διατηρήθηκε πολύ μετά το συμβάν.

Αν δυσκολεύεσαι να βρεις επιλογές, εξέτασε τα έργα που θα εκτελούσες διαφορετικά σήμερα. Άλλες σελίδες στη βιβλιοθήκη εξάσκησης εξηγούν πώς να αντλήσεις ιστορίες από το προσωπικό σου ιστορικό.

Χρησιμοποίησε τη μέθοδο STAR, αλλά μοίρασε συνειδητά το βάρος. Η Κατάσταση και το Καθήκον είναι δύο προτάσεις που δίνουν το πλαίσιο. Η Δράση είναι όσα έκανες μόλις έγινε σαφής η αποτυχία. Το Αποτέλεσμα είναι η αλλαγή που διατηρήθηκε. Οι περισσότεροι το αντιστρέφουν και περνούν ενάμισι λεπτό εξηγώντας γιατί η αποτυχία δεν ήταν πραγματικά δικό τους φταίξιμο.

Μια δομή που λειτουργεί: μία πρόταση για το πλαίσιο, μία πρόταση που κατονομάζει ξεκάθαρα το λάθος, τρεις ή τέσσερις προτάσεις για όσα έκανες μετά και μία τελική πρόταση για όσα κάνεις πλέον διαφορετικά. Αν ειπωθεί φωναχτά, διαρκεί περίπου ενενήντα δευτερόλεπτα, όσο ακριβώς πρέπει για μια συμπεριφορική απάντηση.

Κατονόμασε το λάθος προτού χρειαστεί να σε ρωτήσει κάποιος. Το «Υποεκτίμησα τη μετεγκατάσταση κατά μία εβδομάδα» ανοίγει την ιστορία· το «υπήρξαν ορισμένες δυσκολίες με τα χρονοδιαγράμματα» αναγκάζει τον συνεντευκτή να εμβαθύνει, και ό,τι ακολουθεί αυτή τη διερεύνηση ακούγεται αμυντικό. Μπορείς να εξασκήσεις αυτή την εισαγωγική φράση με έναν συνεντευκτή τεχνητής νοημοσύνης στη σελίδα δοκιμαστικής συνέντευξης, μέχρι να την εκφέρεις ουδέτερα και χωρίς βιασύνη.

Αυτή η απάντηση αποτυγχάνει συχνότερα στην εκφορά παρά στο περιεχόμενο. Γραμμένη φαίνεται καλή. Όταν την εκφέρεις χωρίς προετοιμασία, ξεστρατίζει, επειδή το θέμα είναι άβολο και το στόμα γεμίζει τη σιωπή. Αν την εξασκήσεις φωναχτά τρεις ή τέσσερις φορές, διορθώνεται το μεγαλύτερο μέρος αυτού του προβλήματος.

Εξασκήσου σε συμπληρωματικές ερωτήσεις που δεν μπορείς να προβλέψεις. Ερωτήσεις όπως «τι θα έκανες διαφορετικά;» και «διαφώνησε τότε κάποιος μαζί σου;» αποκαλύπτουν τα αδύναμα σημεία μιας ιστορίας γρηγορότερα από την ατομική εξάσκηση. Η προετοιμασία δοκιμαστικών συνεδριών καλύπτεται στη σελίδα εκμάθησης.

Σε μια ζωντανή συνέντευξη, ένας βοηθός που ακούει τον συνεντευκτή και προτείνει δομή ενώ μιλάς βοηθά όταν μια συμπληρωματική ερώτηση κατευθύνεται κάπου για το οποίο δεν προετοιμάστηκες. Δεν μπορεί να σου δώσει την ίδια την αποτυχία· η ιστορία πρέπει να είναι δική σου. Σε μια επιτηρούμενη αξιολόγηση, σε μια καταγεγραμμένη κοινή χρήση οθόνης ή σε έναν εταιρικά διαχειριζόμενο φορητό υπολογιστή, κανένας βοηθός δεν έχει θέση, επομένως η εκδοχή που εξάσκησες είναι αυτή που θα δώσεις πραγματικά.